เคยแวะมาเยี่ยมปู่เย็นแล้วครั้งหนึ่ง ในช่วงที่แกฮอตสุดๆ เมื่อ 4-5 ปีก่อน จำได้ว่าตอนนั้นแกนั่งขายปลาที่หามาได้อยู่ตรงหัวบันไดทางลงท่าน้ำสะพานลำใย (สะพานข้ามแม่น้ำเพชรฯ) แวดล้อมด้วยผู้คน ซึ่งส่วนมากเป็นคนท้องถิ่นแวะมาเยี่ยมเยียนทักทายเหมือนลูกหลาน "ปู่เย็น" ชายชราที่ควรค่าแก่การยกมือไหว้ได้อย่างสนิทใจยิ่ง ไม่มีใครลังเลที่จะไหว้แก แม้แต่ผม
         "หวัดดีปู่..." ราวแกเป็นญาติผู้ใหญ่ ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน แกก็เออๆ ออๆ ของแกไปตามเรื่อง ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ดวงตาฝ่าฟางยังคงเปล่งประกายแห่งชีวิต รู้สึกอบอุ่นเมื่อแกมองหรือยิ้มให้สักครั้ง จากนั้นก็ซึมซับพลังชีวิตจากแกไว้เป็นสิริมงคล แล้วก็ร่ำลากันไป
          ติดตามข่าวสารของแกอยู่เป็นระยะๆ ล่าสุดปู่เย็นกลายเป็นโลโก้ของจังหวัดเพชรบุรีไปเสียแล้ว ช่วยประชาสัมพันธ์ รณรงค์โน่นนี่นั่นสารพัด จนถึงระดับประเทศก็เห็นกันอยู่
          ข้ามสะพานหน้าวัดมหาธาตุมองไปทางสะพานลำใยก็เห็นเรือแกจอดอยู่อย่างนั้น แกก็มีชีวิตของแก ผ่านไป 100 กว่าปีแล้วสำหรับปู่เย็น และวันหนึ่งแกก็จะกลายเป็นตำนานให้ได้เล่าขานกัน "ปู่เย็น เฒ่าทรนงแห่งลุ่นแม่น้ำเพชรบุรี" แต่ก่อนจะถึงวันนั้นขอไปเยี่ยมแกอีกสักครั้งเถอะ....

2 สิงหาคม 2551
  
         ไม่ใช่แค่ข้ามสะพานหน้าวัดมหาธาตุ (สะพานใหญ่) แล้วมองไปทางสะพานลำใยเหมือนเคย วันนี้ผมจะไปที่นั่น ใต้สะพานลำใย ไปไหว้ปู่เย็น และเก็บภาพแกไว้เป็นสิริมงคลแก่ตนเองและกล้อง ก่อนที่ทุกอย่างเบื้องหน้าจะอันตธานหายไป เมื่อไหร่ก็ได้...

มีคนกลุ่มหนึ่งเดินสวนทางขึ้นมาตรงเชิงบันไดด้านล่าง เข้าใจว่าคงมาเยี่ยมปู่เย็นเหมือนกัน ใต้สะพานลำใย เรือลำหนึ่ง ผู้เฒ่าคนหนึ่ง กองร้อยปลาเข็มตัวเขื่องฝูงหนึ่งข้างเรือ กับคนสะพายกล้องผ่านมาคนหนึ่ง....

           เบื้องหน้าคือชายชราอายุ 104 ปี อ่อนล้าโรยแรง ก้มหน้าก้มตานับเงินเรียงใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า ไม่มีคำพูดใดๆ ในสายตาที่ว่างเปล่าคู่นั้น มีเพียงวิญญาณจอมทรนงในเรือนร่างของปู่เย็น

          หวัดดีแกเสร็จ ขอถ่ายภาพได้เล็กน้อย ก็ต้องปลีกตัวเลี่ยงออกมาด้านหนึ่ง เมื่อปู่เย็นทำท่าจะเอนหลังพักผ่อน หันกลับไปอีกทีแกก็ล้มตัวลงนอนเสียแล้ว
          บั้นปลายชีวิตที่เลือกได้ของปูเย็น ก็คงเป็นไปอย่างที่แกลิขิตเอาไว้เอง ซึ่งอาจจะไม่ได้หมายถึงใต้สะพานลำใยแห่งนี้ หรือเรือคู่ชีพลำนั้นของแก หากแต่น่าจะเป็นบั้นปลายชีวิตที่ไม่ยอมเป็นภาระแก่ลูกหลาน และถึงแม้ว่าวันนี้แกจะไม่สามารถหาปลาได้อีกแล้วก็ตาม
           ข้ามสะพานลำใยลงไปท่าน้ำฝั่งตรงข้าม มองมาก็เห็นปู่เย็นลุกขึ้นชันเข่าสูงท่วมหัวเปิบข้าว ได้ภาพชีวิตของแกมาอีกหลายภาพก่อนจะจากสะพานลำใยมาเงียบๆ โดยมิได้ร่ำลาปู่เย็น เราต่างคนก็ต่างมีเส้นทางชีวิต ปู่เย็นแกพบวิถีทางของแกแล้ว ส่วนผมยังคงต้องซัดเซพเนจรต่อไป และอาจจะใช้ชีวิตช่วงท้ายๆในห้องสัปรังเคที่ไหนสักแห่ง ไม่ก็ตาย อย่างทรนง เหมือนหมาข้างถนนตัวหนึ่ง

         มนุษย์เราก็เท่านี้ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ให้วงจรชีวิตมันได้สมบรูณ์ แบบสวยสด และหมดจดงดงาม

ภาพนูนสูงปูนปั้น กลางราวสะพานลำใย

2 สิงหาคม 2551